Sadhey Dhhain Vich Deri Hai Guru Nanak De Bakshan Vich Koi Deri Nahi
(ਸਾਡੇ ਢਹਿਣ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇ ਬਖਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੇਰੀ ਨਹੀਂ)

Do not discuss God with worldly intoxicated persons. A man with perverted intellect can never reach the threshold of a clear vision of the Supreme Reality.

Gudey Gudian De Khel
Nu Asliat Samjhan Wala
Murakh Hai

Baba Narinder Singh Ji further explained :

Try to silently witness this world tamasha, this world drama-show without getting mentally involved.

One who so enters the Holy Sarnagti of the Satguru, so chooses the Lotus Feet of the Satguru, so surrenders himself at His Feet, has actually been already accepted by the Guru.

A sikh who does not leave the Guru, the Guru never leaves him. He who truly loves the Satguru, Satguru loves him much more. As the sikh falls at the Holy Feet, he has already been accepted, owned and saved by the Satguru.

He who so chooses the Divine, has already been chosen by the Divine.

Tan Man Dhan Sabh Saunp Gur Ko
Hukam Maniai Paiai

Offering oneself body, mind and all possessions to the Beloved Satguru and tuning oneself in total submission and obedience to His Will and command, one wins Him over.

In conscious and cheerful obedience to the Will and pleasure of the Satguru one becomes fit to attract Supreme Grace.

When one surrenders one's mind, one's ego at the Holy Feet of the Satguru, his individuality consequently relapses completely in its true source and there is perfect harmony with the Divine Will. Divine Will manifests as Will of The Satguru. Sri Guru Nanak Sahib keenly awaits such a surrender. Baba Nand Singh Ji Maharaj once said :

There is delay in our failing, in our dropping headlong at Sri Guru Nanak Sahib's Holy Feet but there is no delay in His forgiving us, in accepting us in His Divine fold.

Actually Guru seeks us more than we seek Him. Let us take that one desired step of surrendering ourselves at the lotus feet of Sri Guru Granth Sahib and we are in the Divine Lap of Sri Guru Nanak Sahib.

Charan Saran Gur Ek Painda Jaaey Chal Satgur Kot Painda Aagey Hoey Lait Hai
Bhai Gurdas Ji

Our Lord Guru is waiting with stretched hands to welcome us in his Holy Folds.

Surrender of the five Beloved ones was total. It was free and full. It was unreserved and unqualified. They surrendered them-selves at the Holy Feet of their Beloved Guru Gobind Singh Sahib with all the joy and delight of the soul. They gave themselves unto the Guru without any restraint, condition, demand and reservation. They sought no recognition. They dropped headlong at His Holy Feet because they already belonged to Him. They were personification of Love. Guru Gobind Singh Sahib was their Sole Beloved. All the five shine eternally as the most Beloved of Sri Guru Gobind Singh Sahib.

This is what wholesale surrender means. In true surrender there is no half-hearted or part-offering. There is nothing left which you can call yours, because you as a whole including your ego stand surrendered and offered to the Beloved Satguru.

ਸਾਡੇ ਢਹਿਣ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਹੈ । ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇ ਬਖਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੇਰੀ ਨਹੀਂ ।

ਸੰਸਾਰਕ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਹਸਤੀ ਬਾਰੇ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦਾ ਵੀ ਤਰਕ ਵਿਤਰਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ । ਇਕ ਭਰਿਸ਼ਟ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਇਨਸਾਨ ਸਰਬਉੱਚ ਵਾਸਤਵਿਕਤਾ ਦੇ ਸਹੀ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਤਕ ਦੀ ਕਲਪਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।

ਗੁੱਡੇ ਗੁੱਡੀਆਂ ਦੇ ਖੇਲ ਨੂੰ ਅਸਲੀਅਤ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਮੂਰਖ ਹੈ ।

ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਰਨਾਗਤੀ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਨਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਬਣਾ ਲਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ।

ਇਕ ਸਿੱਖ ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵਿਸਾਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਗੁਰੂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵਿਸਾਰਦਾ ਨਹੀਂ । ਜਿਹੜਾ ਸਿੱਖ ਸਤਿਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਜਿਹੜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਸ ਦਾ ਅੰਦਾਜਾ ਉਹ ਸਿੱਖ ਨਹੀਂ ਲਗਾ ਸਕਦਾ । ਗੁਰੂ ਦਾ ਸਿੱਖ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਝੁਕਦਾ ਹੈ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਕਰ ਕਮਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਪ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਵਰੋਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ।

ਤਨੁ ਮਨੁ ਧਨੁ ਸਭੁ ਸਉਪਿ ਗੁਰ ਕਉ ਹੁਕਮਿ ਮੰਨਿਐ ਪਾਈਐ ।।

ਆਪਣਾ ਤਨ, ਮਨ ਅਤੇ ਧੰਨ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਸਤਿਗੁਰੂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਭਾਣੇ ਅਤੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ।

ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿਤ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਨਸਾਨ ਰੱਬੀ ਮਿਹਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ।

ਜਦ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਹਉਮੈਂ, ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਦਾ ਤਿਆਗ ਆਪਣੇ ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਵਿਅਕਤੀਤਵ ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਸਰੋਤ ਸਤਿਗੁਰੂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਭੇਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰਨ ਭਾਂਤ ਉਸ ਦਾ ਰੱਬੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । ਰੂਹਾਨੀ ਇੱਛਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਂਗ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਤਿਆਗ ਦਾ ਸਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ । ਬਾਬਾ ਨੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਇਕ ਵਾਰ ਫੁਰਮਾਇਆ ਸੀ:

ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਤ ਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ ਢਹਿਣ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਹੀ ਦੇਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ । ਪਰੰਤੂ ਆਪਣੇ ਇਲਾਹੀ ਪਹਿਲੂ ਵਿੱਚ ਲੈਣ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਖ਼ਿਮਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੋਈ ਦੇਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ।

ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਸਾਡੇ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਾਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ । ਆਓ! ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦੇਈਏ, ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਇਲਾਹੀ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵਾਂਗੇ ।

ਚਰਨ ਸਰਨ ਗੁਰੁ ਏਕ ਪੈਂਡਾ ਜਾਇ ਚਲ ਸਤਿਗੁਰੁ ਕੋਟਿ ਪੈਂਡਾ ਆਗੇ ਹੋਇ ਲੇਤ ਹੈ ।।
ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ ਜੀ

ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਗੁਰੂ ਆਪਣੇ ਫੈਲਾਏ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਿਲੂ ਵਿੱਚ ਸਮੇਟਣ ਲਈ ਸਾਡੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ ।

ਪੰਜ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦਾ ਤਿਆਗ ਸੰਪੂਰਨ ਸੀ, ਇਹ ਪੂਰਨ ਅਤੇ ਮੁਕਤ ਸੀ, ਇਹ ਸੰਪੂਰਨ ਅਤੇ ਨਿਰਸੰਕੋਚ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਤਮਕ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਰਮ ਪਿਆਰੇ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਾ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਸੀ । ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਗੈਰ ਕਿਸੇ ਰੋਕ, ਸ਼ਰਤ, ਮੰਗ ਅਤੇ ਹਿਚਕਿਚਾਹਟ ਦੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ । ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕੋਈ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਬਣਾਈ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ । ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ । ਉਹ ਪਿਆਰ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸਨ । ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਪਿਆਰੇ ਸਨ । ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਅਤਿ ਪਿਆਰੇ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਪੰਜ ਅਨੰਤ ਕਾਲ ਤੱਕ ਅਮਰਤਾ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ ।

ਇਹੀ ਪੂਰਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤਿਆਗ ਦਾ ਮਹੱਤਵ ਹੈ । ਪੂਰਨ ਸੱਚੇ ਤਿਆਗ ਵਿੱਚ ਦੁਚਿੱਤੀ ਨਾਲ ਅੱਧੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਉੱਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੀ 'ਹਉਮੈਂ' ਸਹਿਤ ਤਿਆਗ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ।

शरणागत होने में हमारी ओर से देरी है
गुरु नानक की कृपा-करुणा-क्षमा में कोई देरी नहीं

जो भी व्यक्ति सतगुरु की पवित्र शरण में आता है, गुरु के चरण-कमलों में अपने-आप को पूर्णतया समर्पित कर देता है, वास्तव में तो गुरु उसे स्वीकार कर चुका होता है, उसे अपना बना चुका होता है।

एक सिख, जो अपने गुरु को कभी भूलता नहीं, गुरु भी उसे कभी नहीं भूलता। जो सिख सतगुरु से सच्चा प्रेम करता है, सतगुरु उसे कितना प्यार करते हैं, इसका अनुमान वह नहीं लगा सकता। गुरु का सिख जैसे ही गुरु के पवित्र चरणों में झुकता है, सतगुरु ने तो पहले सह ही उसे अपने कर-कमलों में लिया होता है। इस प्रकार जो भी व्यक्ति परमात्मा का सहारा लेता है परमात्मा स्वयं ही अपनी कृपा से उसे मालामाल कर देते हैं।

तनु मनु धनु सभु सउपि गुर कउ
हुकमि मंनिऐ पाईऐ।।

तन-मन-धन अपने प्रिय सतगुरु को अर्पित करते हुए उनकी इच्छा व आदेश को मानकर ही सतगुरु की प्राप्ति हो सकती है।

सतगुरु की खुशी व प्रसन्नता के लिए प्रसन्न मन से उनके आदेश का पालन करने से मनुष्य ईश्वरीय कृपा प्राप्त करने की पात्रता पा लेता है। जब कोई व्यक्ति अपने अहम् और अपनी तर्क-बुद्धि का त्याग करके इन्हें अपने सतगुरु के पवित्र चरणों में रख देता है तो उसका समूचा व्यक्तित्व अपने सच्चे स्रोत सतगुरु में विलीन होकर एक हो जाता है। दैवी इच्छा सतगुरु की इच्छा सरीखी प्रतिष्ठित है। श्री गुरु नानक साहिब जी को ऐसे त्याग की प्रतीक्षा रहती है। बाबा नंद सिंह जी महाराज ने एक बार फ़रमाया था-

श्री गुरु नानक साहिब जी के पवित्र चरणों में नतमस्तक होकर शरण लेने में हमारी ओर से ही देरी होती है किंतु अपने दैवी पहलू में ले लेने और हमारी अनगिनत भूलों को क्षमा कर देने में उनकी ओर से कोई देरी नहीं होती।

सच बात तो यह है कि हमसे ज्यादा हमें गुरु ढूँढता है- आओ, हम अपने आपको गुरु ग्रंथ साहिब जी के चरण-कमलों में समर्पित कर दें, फिर हम भी गुरु नानक साहिब की दैवी बख़्शिश को प्राप्त कर लेंगें।
चरन सरन गुरु एक पैंडा जाइ चल।
सतिगुरु कोटि पैंडा आगे होइ लेत है।।
-भाई गुरुदास जी

ईश्वर स्वरूप गुरु अपने पवित्रा पहलू में समेट लेने के लिए बाहें फैलाए हमारी प्रतीक्षा करते हैं।

‘पाँच प्यारों’ का त्याग सम्पूर्ण था। सर्वांगपूर्ण और मुक्त था। यह त्याग सम्पूर्ण और निस्संकोच था। आत्मिक आनंद और प्रसन्नता के साथ उन्होंने अपने परम प्रिय श्री गुरु गोबिन्द साहिब जी के पवित्र चरणों में अपने आप को अर्पित कर दिया था। बिना किसी बाधा, शर्त, मांग और हिचकिचाहट के उन्होंने अपने आप को गुरु को अर्पित कर दिया था। उन्होंने अपनी कोई पहचान नहीं बनायी थी, क्योंकि वह तो पहले ही अपने गुरु के हो चुके थे। इसलिए उन्होंने अपने शीश गुरु के चरणों में अर्पित कर दिए। वे प्यार और समर्पण के प्रतीक थे। श्री गुरु गोबिन्द सिंह साहिब ही उनके एकमात्र प्रियतम थे। श्री गुरु गोबिन्द साहिब जी के ‘प्यारे’ होकर वे पाँचों अनन्तकाल तक अमर होकर चमक रहे हैं।

पूर्ण रूप से त्याग करने का यही महत्व है। पूर्ण और सच्चे त्याग में ‘दो चित्त’ होकर आधा समर्पण नहीं किया जा सकता। वहाँ कुछ भी ऐसा नहीं रहता, जिसे हम अपना कह सकते हैं, क्योंकि ‘अहम् सहित स्वयं को’ सम्पूर्ण रूप से त्यागकर हमने अपने आपको प्रियतम गुरु को अर्पित किया हुआ होता है।

Site Updates in your Inbox

The mission's privacy policy.

We respect your privacy. We do not use any third party services for ads or other purposes whatsoever.

Thank you for the Subscription ...